به وقت پنجشنبه هايم :)

وارد كتابفروشي كه مي شوي ، احساس مي كني امروز اينجا عجيب آرام است :) خانم مهرباني پشت سيستم نشسته نگاهش مي كني و لبخند ميزني :) مي گويد مي تونم كمكتون كنم؟ :)) تازه متوجه ميشوي كه چرا انقدر آرامش برقرار است .. آقاي فرفره ي عينك مستطيلي كه هميشه اين وسط بود و مدام با سرعت اينطرف و آنطرف مي رفت ، نيست :D نمي داني دقيقاً از كِي انقدر چهره ها و ويژگي ها و استايلِ افراد در ذهنت ثبت شد :) نمي داني از وقتي روزانه نوشتي يا از وقتي كه عكس گرفتي شايد هم هر دو :)) آن هم نه همه ي چهره ها ، فقط آنهايي كه احساس مي كني داستاني چيزي پشتِ نگاهشان نهفته . عجيب ثبت مي شوند :)) خانم مهربان را نگاه مي كني و مي گويي " قهوه ي سرد آقاي نويسنده " مال روزبه معين نمي دونم داريد يا نه چون دفعه قبل نداشتيد:)) لبخند مي زند و مي گويد چرا اتفاقاً داريم خوبشم داريم چون متقاضي زياد داره :))) چند دقيقه بعد كتاب به دست همان طور كه كتاب را باز كرده اي و نگاهش مي كني ، به سمتِ كلاس عكاسي حركت مي كني . هنوز مانده تا شروع كلاس . داخل حياط روي نيمكت ، زيرِ سايه ي درخت بزرگي مينشيني و كتاب را مي خواني . آخ كه چقدر از خودت راضي هستي اين كتاب عاليست عالي و خوشمزززه :))) پيشنهاد ويژه اينكه حتماً بخوانيدش :)))