ناراحتي هايم :(
اگر شخصِ جواني راكه پشت چراغ قرمز گل مي فروشد يا اگر شخصِ سالمندي كه با التماس جوراب مي فروشد و يا اگر كم شعوري و كم ادبي مردم و خيلي چيزهاي ديگر را ببينم خيلي ناراحت مي شوم و غصه مي خورم ولي همه ي اينها در مقابلِ ديدنِ شخصِ عقده اي برايم ناراحت كننده نيست :( واقعاً متأسف مي شوم و سكوت مي كنم :/ يعني واقعاً چقدر عقده بايد در يك آدم جمع شود كه در اين سن اين شده باشد؟ در اين جور مواقع نمي دانم دقيقاً چه كسي را متهم بايد كرد؟ پدر مادر؟ جامعه؟ يا خودِ شخص؟ :/ هيچ عكس العملي در مقبله شان بلد نيستم :/ جز سكوت و سر تكان دادن :((